„Rozpowszechnienie zwracania się na „ty” do obcych osób to systemowe schamianie społeczeństwa, które ma konkretne skutki społeczne – pisze Łukasz Warzecha, znany i lubiany publicysta (oczywiście nie przez wszystkich) – W Polsce (…) trwa schamianie międzyludzkich relacji poprzez wspomniane „skracanie dystansu”, czyli zwracanie się również w formalnej komunikacji z klientem na „ty”. Tą formą posługują się praktycznie wszystkie serwisy internetowe, telekomy, banki”. Cały felieton na ten temat mogą Państwo przeczytać na stornie:https://www.salon24.pl.
Pamiętam firmę, gdzie przepracowałem bite lat dziesięć, w której to prezes ulegał jakimś szalonym nowinkom (w sumie człek z gruntu poczciwy, ale pogubiony), a swym zauroczeniem próbował zarazić swoich pracowników. Relacja szef – podwładny zawsze jest trudniejsza dla tego ostatniego, gdyż zajmując niższą pozycję w strukturze – praktycznie jest ubezwłasnowolniony. Jeżeli więc prezes „zapraszał” na szkolenia antystresowe w weekend, to cała załoga wprost „szalała z radości”, bo przecież o niczym innym nie marzyli, jak tylko o spędzeniu dwóch wolnych dni w otoczeniu tych samych twarzy, by nie napisać: mord.
Ad red. Na dzień dobry Dziunia Coaching (bardzo często powtarzała swoje nazwisko), która prowadziła owo ”szkolenie” oświadczyła, że od teraz – bez względu na zajmowane w filmie stanowiska – będziemy sobie mówić na „ty”. Przeleciawszy wzrokiem po zebranych, a nie usłyszawszy sprzeciwu ruszyła stępem do kolejnej odsłony szkolenia, gdy z krzesła wstałem sam ja (we własnej oto osobie): „Nie, proszę pani! Nie widzę takiej możliwości, by panom prezesom mówić na „ty”, tylko dlatego, że pani tak zaproponowała. Przejście na „ty” (za zgodą prezesa) oznacza, że w poniedziałek też będę zwracał się do niego na „ty”. Pani nie może wejść w kompetencje ani pana prezesa, ani pani Katarzyny, ani pana Piotra, ani nikogo innego, bo te osoby takiego pełnomocnictwa – jak mniemam – pani nie udzieliły” – tak mniej więcej to brzmiało. Dziunia Coaching przybrała na twarzy koloru nieco purpurowego i gdyby oczy potrafiły zabić, nigdy byłbym tego felietonu nie napisał. Dość powiedzieć, że jako jedyny kursant nie otrzymałem dyplomu z ukończenia kursu antystresowego, a dodatkowo (niestety) straciłem butelkę wina białego wytrawnego, gdyż po powrocie do domu musiałem coś na uspokojenie gwałtownie zażyć. Otóż p. Warzecha ma w 150 procentach rację – jak mawia mój kuzyn.
Jeżeli nie zezwoliłem na przejście komuś na „ty”, to nawet pan prezydent nie ma prawa mówić mi po imieniu, bo niezwykle ostrożnie dobieram osoby, z którymi chcę chodzić „kraść konie”.
Podobną sytuację miałem w banku (zresztą francuskim), gdzie zaczęto przysyłać mi oferty nowych produktów, które to rozpoczynały się od powitania: „Cześć Henryk!”, którą to propozycję podpisywał jakiś wiceprezes od spraw niepotrzebnych Brajan Connard lub jakoś podobnie się zwał. Myślę sobie: „Ki czort!”. Człowieka nie pamiętam, ale może film mi się gdzieś na imprezie zerwał, a człowiek (Brajan) ma zapewne mocniejszą głowę od mojej, a pamiętając biedaka (moją skromną osobę) wyciąga teraz ku mnie pomocną dłoń. Zadzwoniłem więc do sekretariatu banku i postanowiłem szczęściu wyjść naprzeciw. „Zastałem Brajana” – pytam. „A z kim mam przyjemność? – był to doprawdy miły, damski głos. Przedstawiłem się, w końcu nie miałem nic do ukrycia. „Pan zna pana prezesa” – zapytała, była wyraźnie zainteresowana. Uczciwie powiedziałem, że nie przypominam sobie, ale dostałem taki to liścik podpisany przez Brajana, a więc przypuszczam, że się jednak skądś znamy, przy czym Brajan musi mnie pamiętać, a ja ni hu, hu. Oczywiście nie połączono mnie z wiceprezesem Brajanem Connardem, ale przez długi czas miałem spokój z ofertami. Aż w końcu wypowiedziałem umowę, bo przecież Francuz lub jego lokalny pomocnik nie będą mnie uczyli kultury, wszak to jego przodkowie po raz pierwszy zobaczyli nad Wisłą wychodek! I nie wiedzieli do czego ta instalacja służy.
Do mnie piszą na „ty”, a o swoim przełożonym mówią per „pan prezes”. Kurka wodna, redaktor Warzecha rację ma i basta!
