Święty Alfons Maria de Liguori, człowiek wielkiego serca i jeszcze większej wiary, narodził się w pięknym regionie Neapolu, w małej miejscowości Marianella, 27 września 1696 roku. Wychowany w szlacheckiej i zamożnej rodzinie, od najmłodszych lat wykazywał niezwykłą inteligencję i pobożność. W wieku zaledwie 16 lat zdobył magisterium z prawa cywilnego i kościelnego, co stanowiło ogromne osiągnięcie. Jako błyskotliwy adwokat neapolitańskiej palestry przez osiem lat wygrał wszystkie sprawy, których obrony się podjął.
Jednak jego dusza prawnika nie znajdowała ukojenia w sądowych salach i sporach. W głębi serca czuł, że Bóg wzywa go do innej misji. Po przegranej sprawie, która głęboko nim wstrząsnęła, zrozumiał, że jego miejsce nie jest wśród kodeksów i paragrafów, lecz bliżej ludzi, którzy potrzebują duchowego wsparcia.
Wkrótce po swoim duchowym przełomie, Alfons w 1726 roku przyjął święcenia kapłańskie. Jego serce płonęło pragnieniem służby Bogu i bliźnim. Związał się z diecezjalnym zgromadzeniem Misji Apostolskich, które poświęcało się pracy wśród najuboższych warstw neapolitańskiego społeczeństwa. Tam, pośród biednych, często uwikłanych w nałogi i działalność przestępczą, Alfons odnajdywał sens swojej misji. Z wielką cierpliwością uczył ich modlitwy, zachęcał do poprawy sposobu życia i głosił Ewangelię. Jego wysiłki przynosiły wspaniałe rezultaty – w najbiedniejszych dzielnicach miasta zaczęły powstawać grupy osób, które wieczorami gromadziły się, aby modlić się i rozmyślać nad Bożym Słowem.
W 1732 roku Alfons założył zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela, znane dziś jako redemptoryści. Jego celem było niesienie Ewangelii do najbiedniejszych i najbardziej opuszczonych. Redemptoryści pod przewodnictwem Alfonsa byli prawdziwymi wędrownymi apostołami, docierającymi do najbardziej oddalonych wiosek, wzywającymi do nawrócenia i wytrwałości w chrześcijańskim życiu.
Alfons Maria de Liguori był głęboko oddany Maryi, Matce Bożej. To Ona była dla niego drogowskazem i opiekunką. W swoich licznych pismach często odnosił się do Jej miłości i pośrednictwa. W jednej ze swoich modlitw pisał: „O Maryjo, Matko moja, ja jestem Twój. Ratuj mnie!” Jego życie było nieustannym świadectwem miłości i oddania Maryi, które przejawiały się w prostocie i ufności dziecka.
Alfons był nie tylko kapłanem i założycielem zakonu, ale także wybitnym teologiem i pisarzem. Jego dzieła, takie jak „Teologia moralna” czy „Chwała Maryi”, stały się klasykami literatury duchowej. Pisał językiem prostym i zrozumiałym, z serca do serca, co sprawiało, że jego nauki były dostępne nie tylko dla uczonych, ale przede wszystkim dla prostych ludzi.
Jednym z najważniejszych dzieł Alfonsa była „Reguły życia chrześcijanina”. To praktyczny podręcznik, w którym św. Alfons poucza, jak wytrwać w łasce, rozwijać cnoty chrześcijańskie i skutecznie walczyć z pokusami. Przybliża nam sposób odmawiania modlitwy myślnej, porannej czy pokutnej. Ta „instrukcja obsługi” pomimo upływu setek lat nie straciła na aktualności. Dziś, w czasach licznych prób i zamętu w Kościele, św. Liguori daje receptę na to, jak oczyścić serca z grzechu, podążać wiernie wąską ścieżką zbawienia i trwać w obecności Boga.
Życie Alfonsa było nieustannym dążeniem do świętości. Jego pokora, prostota i oddanie były źródłem inspiracji dla wielu. Ludzie widzieli w nim żywe świadectwo Ewangelii. Nawet w trudnych chwilach, gdy zdrowie go zawodziło, nie przestawał głosić i pisać. Do końca swoich dni, które dobiegły końca 1 sierpnia 1787 roku, pozostawał wierny swojemu powołaniu.
Ceniony za swoją dobroć i duszpasterską gorliwość, w 1762 roku Alfons został mianowany biskupem diecezji Sant’Agata dei Goti. Pomimo nękających go chorób, pełnił tę posługę aż do 1775 roku. Jego życie było pełne cierpień, ale nigdy nie brakowało mu ufności w Boże Miłosierdzie. Papież Pius VI, na wieść o śmierci Alfonsa, zawołał: „To był święty!” I nie mylił się – w 1839 roku Alfons został kanonizowany, a w 1871 roku ogłoszony doktorem Kościoła.
Święty Alfons Maria de Liguori jest przykładem gorliwego pasterza, który pozyskiwał dusze przepowiadając Ewangelię i sprawując sakramenty. Jego dobroć, łagodność i cicha dobroć rodziły się z intensywnej relacji z Bogiem. Posiadał realistycznie optymistyczną wizję zasobów dobra, które Pan udziela każdemu człowiekowi, przyznając wagę do uczuć i porywów serca, a nie tylko do rozumu, aby móc miłować Boga i bliźniego.
