Chamstwo na salonach, czyli niepotrzebna troska o pana Wiszniowskiego!

Date:

Jeżeli prawdą jest, że zostało skierowane do prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez pana Wiszniowskiego, to uważam, że niepotrzebnie. Nie dlatego, że pochwalę jego wypowiedź. Przeciwnie. Uważam ją za wyjątkowo plugawą. Ale każdy nosi na sobie takie ubranie, jakie sam sobie założył. Pan Wiszniowski wybrał własne. I niech w nim chodzi.

Trzeba wreszcie przyjąć do wiadomości, że na świecie żyją ludzie, którzy z kulturą mają tyle wspólnego, że kiedyś, być może przez przypadek, przechodzili obok Pałacu Kultury. Nie jest to zresztą zjawisko nowe ani szczególnie związane z naszą najnowszą historią. Nie wszyscy ludzie o szewskich manierach są pokłosiem komunistycznego gwałtu na obyczajach. Chamstwo istniało wcześniej, istnieje dzisiaj i zapewne będzie istnieć długo po nas.

Przypomina mi się historia z ciężkiego więzienia na Świętym Krzyżu, jeszcze z czasów przedwojennych. Podejmowano tam szczytne próby edukowania skazanych, osadzonych za przestępstwa groźne. Początkowo do pracy zaangażowano nauczycielki. Nie sposób opisać zachowania więźniów wobec kobiet. Wulgaryzmy należały do najłagodniejszych przejawów ich „kultury osobistej”. W końcu nauczycielki wycofano, a ich miejsce zajęli mężczyźni.

Jak widać z przytoczonego przykładu, nie trzeba było ani telewizji, ani mediów społecznościowych, ani transformacji ustrojowej, żeby spotkać człowieka, który z kulturą osobistą pozostaje w relacji ewidentnie – jak najbardziej – konfliktowej.

Co zatem jest dzisiaj nowością?

Nie chamstwo. Nowością jest jego awans społeczny. Dawniej podobny osobnik miałby niewielkie szanse na wejście do przyzwoitego towarzystwa. Przedwojenny portier kamienicy prawdopodobnie zatrzymałby go na progu, a gdyby nie pomogła perswazja, być może użyłby miotły. Dzisiaj ten sam typ zachowania może zapewnić zainteresowanie mediów, solidarność środowiska, a nawet publiczne wyrazy uznania.

Ot, wymiana elit. Nie zawsze wiadomo, czy zmieniły się kryteria przynależności do salonów, czy po prostu salony zmieniły swoje wymagania.

Pan Wiszniowski postanowił publicznie skomentować prezydenta Nawrockiego. Użył słów, których nie trzeba szczególnie analizować, by zrozumieć ich poziom. Kiedy wywołały oburzenie, pojawiła się osobliwa próba dystansowania się od oczywistego adresata wypowiedzi. A później podziękowania za wsparcie, żale wobec tych, którzy zamilkli, i deklaracja, że wszystkie konsekwencje bierze na siebie. To ostatnie zdanie brzmi zresztą dość interesująco. Skoro konsekwencje bierze na siebie, pozwólmy mu je ponieść. Nie musimy mu w tym pomagać.

I właśnie dlatego mój sprzeciw budzi kierowanie sprawy do prokuratury, a prokuratura – jeżeli znajdzie podstawy – do sądu. Oświadczam, że nie widzę powodu, by państwo angażowało swój aparat represji w wychowywanie dorosłego człowieka i uczenia go dobrych manier. Nie jestem zwolennikiem karnego poprawiania obyczajów. Zwłaszcza że skuteczność takich zabiegów bywa wątpliwa. Człowieka można ukarać, ale nie sposób wyrokiem sądu dopisać mu brakującej ogłady.

Pan Wiszniowski wypowiedział się pod własnym nazwiskiem. Niech więc pod tym nazwiskiem pozostanie jego wypowiedź. Niech pamiętają ją widzowie, dyrektorzy teatrów, koledzy po fachu i ci wszyscy, którzy tak ochoczo pospieszyli z wyrazami poparcia. To także jest forma odpowiedzialności, może nawet bardziej dotkliwa niż urzędowe pismo z prokuratury.

Wolność słowa obejmuje również prawo do publicznego zaprezentowania własnego poziomu. A publiczność ma prawo ten poziom ocenić.

Nie potrzeba do tego ani kodeksu karnego, ani specjalnej komisji do spraw dobrego wychowania.

Wystarczy pamięć. I odrobina dobrego smaku, którego, jak widać, nie da się zadekretować.

Ja – z kolei – panu prezydentowi dziękuję za złożone veto. Służbom (oraz osobom zatroskanym o bezpieczeństwo w internecie) polecam przypadek śp. Izabeli Majewskiej z Torunia, a która zechciała skierować w stronę pana Owsiaka słynne już: „giń człeku”, którą szybko dojechano o sakramenckiej 6 rano. Można? Można! I teraz można wyszukać wpis pana Wiszniewskiego i porównać oba języki. Jaka występuje różnica? Oboje do kogoś nie czuli mięty, ale różnica klas i smaku… Himalaje, które dzielą (nieżyjącą już niestety) panią z Torunia (która została skazana) i pana aktora z Teatru Żydowskiego (żeby sprawa była jasna Teatr się zdystansował od słów swojego wyrobnika).

 

Henryk Piec
Henryk Piec
h.piec@merkuriusz24.pl

Wesprzyj portal Merkuriusz24.pl

Jeśli spodobał Ci się ten tekst i chcesz nas wesprzeć, możesz wpłacić symboliczną kwotę na rozwój całego naszego portalu. Każda pomoc pozwala nam tworzyć więcej wartościowych treści i wspiera pracę całej redakcji. Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Subskrybuj

spot_imgspot_img

Popularne

Więcej w temacie
Powiązane tematy

Dywizjon 303 i Paragraf 3003!

„Sztuczni obywatele cyfrowi” (ADC - Artificial Digital Citizens) wypowiedzieli...

Polityczna pamięć wybiórcza, czyli awantura o Brauna!

W polskiej polityce istnieje osobliwa przypadłość, która szczególnie często...

Dobre intencje i złe konsekwencje!

W kontekście polityki powiedzenie „dobrymi intencjami piekło jest wybrukowane”...

Wolność mediów nie jest przywilejem dla naszych!

„Zabić kurczaka na oczach małp” – mówi stare, brutalne...