Dla porzãdku mòżesz przeczytac pierwszã czãst wëwiadù z biskupem Schneiderem pod tym linkiem: [link]
Z Jegò Ekscelencją Athanasiusã Schneiderã, pòmòcniczi biskùp Astanë, rozmawiają Ana Wysocka ë Henrik Piec (wëdowiada przëdolmaczeł: Dawid Wica)
Wasza Ekscelencjo (JE), to pytani bë dotyczyłë pewnego wëdarzeniô, z jednégò z kaszëbsczich kòscołów, wiãc w òbéńdze ò zakòrzenioné katolëckòscë, wiãc w òbéńdze ò zakòrzenioné katolëckòscë. Òbczas tegò wëdarzeniô ksądz dolmaczëł zëbrónym wiérnym, dlôcze je mòżebne przejimãcé Swiãti Kòmunii stojącë, a ni klëczącë, do rãków a nié do lëpów. Pòwiedzôł cos na ksztôłt, że nié mô różnicë jak przëjmujëmë Swiãtą Kòmuniã, bo jãzek ë rãka sã grzeszné. Czë na argumentacjô je w sztãdzë przekònac JE?
Jô mëszla, że nen argùmeńt – prôwdã rzekącë – nié je za mądri. Òsoblëwie nié jem z tim zgòdą.
Dlôcze?
Chto richtich grzeszi? Czë jãzek, czë rãka? Nié! To człowiek wiedno grzeszi. Grzéch je przëpisóny òsobie, a nié kònkretné czãscë cała. Grzéch – co je wôrt wërazno i fùl mòcą przëbôczëc – je kònsekwencją najich suwerennych decyzjów. Tak wiãc za grzéch je òdpòwiedzalnô naja dësza, chòc człowiek mòże pòsługiwac sã różnyma czãscama cała ë ùżitëcznima sprzãtama. Mòże wiãc zgrzeszec jãzekã, mòże téż zgrzeszec rãką jak i kôżdą jinszą czãscą cała. Òdpòwiedzalnosc – pòdsztrechiwóm jesz rôz – spòczëwa wiedno na człowiekù, a nié na czãscë jegò cała. Pò drëdżi, nen argùmeńt je niélogiczny, bò nawetka eżle chtos przejimô Swiãtą Kòmuniã na rãkã, to doch i tak òstateczno Hostiô bądze na jãzekù. Takô je jawernota i kôżdy mòże przësledzëc ją òbczas Swiãti Kòmunie. Mówiącë prosto, je to argùmeńt bez logiczi jak i teòlogiczné głãbi. Nen argùmeńt – prosto – ni wëtrzemujé ùtcëwi refleksjë.
Co mùszi zrobic katolëk eżle ksądz òdmawiô mù ùdzeleniô Swiãti Kòmunie klëczącë? Cos taczégò wëdarzëło sã najemù sënowi, czëde òn bëł nastolatkã. Òbczas Mszë całô pòspólnota przëjimała Swiãtą Kòmuniã stojącë i wiele do rãczi. Nasz sën klëknął, le ksądz òdmówił mu ùdzeleniô Swiãti Kòmunie. Po Mszë pòszlëmë pògadac z ksądzem, le nié rozmiał nama weklarowac dlôcze òdmówił ùdzeleniô Sakrameńtu. Ksądz bëł wnet kąsk nerwés samym pëtanim. Tej co mùszą zrobic katolëcë w taczim przetrôfku?
Kòżdi katolëk mô prawò przejimac Swiãtą Kòmuniã klëczącë ë do lëpów. Je to pòwszechnô praktika Kòscoła, jakô Kòscół zapewniô kòżdémù wiérnemù. Je dokumeńt, òpùblikowóny bez Kòngregacjô ds. Bòżégò Kultu ë Discëplinë Sakrameńtów – jesz za czasów pòntifikatu Jôna Paùla II – ò titule „Redemtioninis Sacramentum”. Na jinstrukcjô wërazno rzecze, że kòżden katolëk mô prawò przejimac Swiãtą Kòmuniã klëczącë ë do lëpów. Eżle ksądz òdmówi blós temù, że chtos klãczi, to to je nôdùżecô – pòwôżny nôdùżecô.
Wiérni nié chòdzą do kòscoła z jinstrukcją.
Doch jo, le eżle ksądz òdmawiô ùdzeleniô Swiãti Kòmunie klëczącémù, to mòże pòdejsc do tegò do niégò pòzni i z szacënkã spëtac: „Znô ksądz punkt 91 Jinstrukcjë „Redemptionis Sacramentum”. Jô wiém, że wiãkszosc wiérnych nié znô trescë nëch dokumeńtów, le i ksąża – co mówiã ze sromòtą – prosto ni czëtôją nëch jinstrukcjów abò je swiądno jignorëją. Proszã pamiãtac: to nié je blós mòjô dba; to je norma zacwierdzonô bez Jôna Paùla II wcyg òbrzészkòwô w Kòscele. Ani ksądz, ani niżôden biskùp nié môją taczé mòcë, bë lëkceważec nã pòwszechną normã. Je òna òbrzészkòwô we wszetczich diecezjach i nicht nié mòże rzec: „Kòl mie w parafië czë diecezjë jinstrukcjô nié dzała, bò môm taką chãc”. To je òglowô norma i wszetce ksąża mùszą sã ji trzëmac. Znajemnosc dokumeńtów bez wiérnëch je przewilejã é òbrzészkã, a znającë prawò mòże je téż – z szacënkã – egzekwòwac procëm ksążã.
Wajô Ekscelencjo wiérni nié môją pòczecégò, że robią cos lëchégò przëjimiącë Kòmuniã stojącë ë na rãkã. Chtos mùszał jima czëdes rzeknąc, że to je dopùszczalnô forma ë nié ma w ni nick złégò…
Cëż, to biskupi ë ksąża sã òdpòwiedzalni za prowadzenié dëszów, stądka téż rzeczëmë ò kapłanach: dëszpasturze. Elże dzysô wiérni ùważają, że przëjimanié Kòmunii stojącë je w pòrządkù, to dlôte, że dëchòwieństwò jima na to pòzwòlëło abò nawetka aktiwno do tegò zachãciwało! Moralno ë dëchòwò – wedle mie – ksąża sprowadzają lëdzy na manowce, bò pòmniészéwóją nôleżną Wasce Jëzësowi czesc. Klëczenié je òbiektiwnym ë ùniwersalnym gestã głãboczégò szacënkù. Czëde dëchòwieństwò wprowadza pòstawã stojącą zamiast klëczącé, ògrańcza bùtnowé merczi szacënkù i tczë. To je òczewiste! W kòżdé kulturze na swiece lëdze sã kłóniają abò klëkają, bò pòkazac szacënk – przedë wszëtczim w religijnym kòntekscie. Jô bëł w Tajlandie, krajù w wiãkszoscë buddijsczim i jô òdwiedzëł tam katolëcką szkòłã prowadzoną bez zôkònnicë. Proszã sã wëòbrôżec, że ùczniowie mùszą klëkac, ga gôdają ze szkólnym sëdzącym przë biórkù. W nen spòsób òkazëją szacënk. Rozmiéją, że nié mògą stac przed swòjim szkólnym ë gôdac z nim jak równy z równym. Na królewsczim dwòrze w Tajlandie minystrowie, ga wëmiéniają pòzdrzadczi ze swòjim królem, téż mùszą przed nim klëczëc. Nié mògą stac na téj saméj niwiznie! Zatem eżle ksąża zakazëją lëdzą klëkac, bë przëjimnąc Jëzësa Christusa – jaczi je Wastą Wastów ë Królem Królów – ë nalegają, bë wiérni przëjimalë Kòmuniã stojącë ë do rãczi, to czësto dzałają wprzék naturalnemù òdruchòwi òddôwaniô tczë. To pòkazëjë modernistyczny – jideologiczny wësôdzk – zmiérzającë do umniészeniô tczë wedle najégò Póna. Na spòdlim taczé pòstawë leżi fëlënk wiarë w jawerną òbecnosc Jëzësa Christusa w Eùcharistië. To je, prôwda rzekąc, ewangëlëcczi spòsòb mëszleniô.
Jednô z najich znajomëch pòwiedzała: „Czëde Jô przëjimôm Kòmuniã, jô nié chcã mëszlec, czë klëczenié je włôscëwé czë nié – chcã blós skùpic sã na Jëzësie”. Niéchterni cwierdzą, że przejimiącë Kòmunii stojącë je chùtczi i barżi prakticzny.
Nen argumeńt je czësto nietraffiony. Eżle pò prôwdze skùpiasz sã na Jëzësie, mùszesz klëknąc. Pòkórnô pòstawa, uklëkniãce, je cawnym ùznaniém Tegò, chtërnégò przejimôsz. Gôdanié, że gestë nié môją znaczeniô swiôdczi o fëlënkù cawné wiarë i swiãdë òbëcnosce Christusa w Eùcharistië. Eżle pò prôwdze rozpòznajësz Jëzësa to przëjimôsz Króla Królów, swòjégò Póna – klëczącë! Jak Apòsztoł Tomôsz uklëknął przed Zmartwichpòwstałim i rzeknął „Mój Pón ë Mój Bóg”. Tak kòżden wiérzący pòwinien zrobic jistno! W Wiôlgònocny pòrënk, czëde Jëzës pòkazał sã białkom przë grobie, one padłe na twarze i kùsznãły jegò stopë. To ùniwersalny lëdczi gest – we wszëtczich kùlturach – klëkac abò kłaniac są przed kògùms, chto stoi wëżi niżle më.
