Siedmioro sprawiedliwych od Murańskiego!

Date:

W polskiej polityce zdarzają się rzeczy osobliwe, ale Sejm potrafi nadać im wymiar niemal metafizyczny. Oto Jacek Murański, człowiek, którego premier Donald Tusk przedstawił narodowi jako „postać znaną”, postanowił skorzystać z dobrodziejstw demokracji i wystąpił o uchylenie immunitetu posłowi Sebastianowi Kalecie z PiS. Powód? Kaleta nazwał go „jednym z największych patusów w polskim internecie”. Można się spierać, czy była to opinia elegancka, dyplomatyczna, a nawet szczególnie subtelna. Nie sposób jednak nie zauważyć, że w tej historii najbardziej niezwykła okazała się nie wypowiedź posła, lecz powaga, z jaką potraktowano obrażoną ambicję pana Murańskiego.

Sprawa trafiła na sejmową Komisję Regulaminową, Spraw Poselskich i Immunitetowych. I oto nastąpił moment, który powinien zostać odnotowany w kronikach parlamentaryzmu. Siedmioro posłów uznało, że sprawa zasługuje na uchylenie immunitetu Kalecie. Byli to: Elżbieta Gelert, Tomasz Głogowski, Maria Joanna Koźlakiewicz, Henryka Krzywonos, Gabriela Lenartowicz, Katarzyna Stachowicz oraz Jarosław Urbaniak. Wszyscy z Koalicji Obywatelskiej. Dziewięcioro miało jednak odmienny pogląd i wniosek nie uzyskał większości. „Nadzieja” w Sejmie, który immunitet może jeszcze uchylić, ale tutaj harty musi zwolnić sam Donald Tusk…

Nie jest to zatem opowieść o zwycięstwie pana Murańskiego. Jest to opowieść o siedmiorgu parlamentarzystów, którzy najwyraźniej uznali, że polski wymiar sprawiedliwości cierpi na niedostatek spraw naprawdę fundamentalnych. Można sobie wyobrazić ich troskę: tyle ustaw, tyle problemów gospodarczych, tyle spraw międzynarodowych, a tu poseł, który nazwał kogoś „patusiem”! Czyż można przejść nad tym do porządku dziennego? Czyż państwo prawa nie powinno wreszcie pokazać pazurów? Najlepiej oczywiście posłowi opozycji.

Nie chodzi nawet o to, czy Sebastian Kaleta użył słów właściwych. Polityk powinien umieć ponosić odpowiedzialność za swoje wypowiedzi. Ale immunitet parlamentarny nie jest przywilejem dla grzecznych chłopców i dziewczynek z większości rządzącej. Ma chronić swobodę wykonywania mandatu, również wtedy, gdy wypowiedź jest nieprzyjemna, złośliwa czy politycznie niewygodna. Jeśli każdy ostrzejszy epitet ma prowadzić do uruchamiania procedury uchylania immunitetu, to niedługo jedyną bezpieczną formą wypowiedzi parlamentarzysty pozostanie komunikat: „Uprzejmie informuję, że mam odmienne zdanie”.

Siedmioro posłów KO powinno sobie zadać pytanie, czy przypadkiem nie pomylili parlamentu z biurem obsługi urażonych „postaci znanych”? Opozycję można zwalczać argumentami, ustawami i wyborami. Próba wykorzystania procedur immunitetowych w sporze o obelgę jest natomiast niebezpiecznym pomysłem na politykę. Dziś chodzi o Kaletę, jutro może chodzić o każdego posła, który powie coś nieprzyjemnego o osobie cieszącej się odpowiednimi względami w obozie władzy. Demokracja nie polega na tym, że większość zapewnia swoim znajomym komfort obrażania się.

Osobnego komentarza wymaga sam bohater całego zamieszania. Pan Murański oświadczył, że jest konserwatystą, narodowcem, a najbliżej mu do Polskiego Stronnictwa Ludowego. To wyznanie powinno wywołać w PSL stan najwyższej mobilizacji, jakiś red alert. Wszak partia Władysława Kosiniaka-Kamysza od lat poszukuje nowej tożsamości, a tu proszę: pojawia się człowiek, który sam zgłasza gotowość ideowego patronatu. Po tej deklaracji słupki PSL gwałtownie wystrzeliły, a partia w sondażach przeskoczyła próg wyborczy. Teraz czas na wspólne zdjęcie: Kosiniak-Kamysz-Murański. Jest jakiś pomysł…

Pozostaje jeszcze Donald Tusk i jego „postać znana”. Premier miał rację. Postać rzeczywiście stała się znana. Pytanie tylko, czy Polska potrzebuje, aby jej polityka coraz częściej przypominała obsadę gali freak fightowej, a parlament stawał się miejscem rozstrzygania personalnych urazów uczestników internetowego widowiska.

Największym problemem tej historii nie jest bowiem Jacek Murański. Człowiek ma prawo do ambicji, poglądów, a nawet do marzeń o wielkiej karierze politycznej. Skoro minister Domański mógł zostać wicepremierem…Problemem są parlamentarzyści, którzy powinni wiedzieć, że mandat poselski jest zobowiązaniem wobec wyborców, a nie narzędziem do załatwiania sporów personalnych. Siedmioro posłów miało okazję wykazać się parlamentarną powagą. Wybrało inną drogę.

I to właśnie jest w tej historii najbardziej przykre. Bo Murański może sobie marzyć o Senacie, PSL może marzyć o konserwatywnym elektoracie, a premier może przedstawiać kolejne „postacie znane”. Ale od posłów należałoby oczekiwać, że przynajmniej odróżniają powagę państwa od własnych politycznych uprzedzeń.

Henryk Piec
Henryk Piec
h.piec@merkuriusz24.pl

Wesprzyj portal Merkuriusz24.pl

Jeśli spodobał Ci się ten tekst i chcesz nas wesprzeć, możesz wpłacić symboliczną kwotę na rozwój całego naszego portalu. Każda pomoc pozwala nam tworzyć więcej wartościowych treści i wspiera pracę całej redakcji. Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Subskrybuj

spot_imgspot_img

Popularne

Więcej w temacie
Powiązane tematy

Upokorzenie Europy! Nie było jej w Shenzhen!

Europejskie elity mają ostatnio powody do dobrego samopoczucia. Wreszcie...

Sprzedaż alkoholu – jak historia zatacza koła!

Jest coś niezwykle trwałego w miłości polityków do cudzej...

Chamstwo na salonach, czyli niepotrzebna troska o pana Wiszniowskiego!

Jeżeli prawdą jest, że zostało skierowane do prokuratury zawiadomienie...

Dywizjon 303 i Paragraf 3003!

„Sztuczni obywatele cyfrowi” (ADC - Artificial Digital Citizens) wypowiedzieli...