Już pisaliśmy, że Donald Tusk będzie „mówił PiSem”. I to wcześniej niż później. To już zaczyna być nudne, że co chwilę powołujemy się na teksty, które już kiedyś pojawiły się na łamach M24.
Kiedy dzisiaj słuchałem premiera Tuska, który zaprezentował w Parlamencie Europejskim wizję dotyczącą polskiej prezydencji – szczęka mi opadła do ziemi. Oto – iście – prawicowy mąż stanu ostrzega elity lewicowe UE przed zagrożeniem płynącym ze wschodu, mówi o obronie granic przed nielegalną imigracją i skutkami Zielonego Ładu (!!!). „Jak wy chcecie konkurować z gospodarką amerykańską czy chińską, jeśli będziemy mieli trzykrotnie droższą energię?” – pytał retorycznie.
Bezpieczeństwo energetyczne to także kwestia zapewnienia konkurencyjnych cen energi❗️
Premier @donaldtusk pic.twitter.com/Xk2LB2Jbpa
— PlatformaObywatelska (@Platforma_org) January 22, 2025
Jeszcze niedawno ten sam Donald Tusk pod wszystkimi postulatami lewicowych elit UE podpisywał się obiema rękami, a nawet lewą nogą. Dotychczasowy Donald Tusk był cały ulepiony z UE i jak ulał pasowało do niego powiedzenie, że tak kochał UE jak pewien mąż, który był tak zauroczony swoją jednooką żoną, że sądził, iż wszystkie inne kobiety mają o jedno oko za dużo.
Dzisiaj Tusk doznał jakiegoś olśnienia, jakby jego serce w jakiś cudowny i niewytłumaczalny sposób przeskoczyło na prawą stronę klatki piersiowej (później w Wikipedii sprawdzę czy przypadkiem nie faszysta!), co może wskazywać, że Tusk ma serce niepokojąco wędrujące.
Postaram się panu Tuskowi coś wytłumaczyć (może nie ja, ale Korwin-Mikke), co doskonale opisuje kondycję i miejsce UE, którą z takim entuzjazmem i zapałem dotychczas lepił Donald Tusk ramię w ramię z towarzyszami zrzeszonymi w Europejskiej Partii Ludowej. Lepił i tego…nie da się odkręcić, ot tak będąc w pełnym biegu. W mojej ocenie tego w ogóle już nie da się odkręcić.
Wróćmy jednak do opisu gospodarki widzianej oczyma byłego lidera Unii Polityki Realnej: Generalnie ustroje wyglądają tak: Maoizm: mam trzy krowy; rząd zabiera wszystkie, zabija i mięso dzieli po równo. Komunizm: mam trzy krowy; rząd zabiera je do kołchozu, gdzie zdychają. Narodowy socjalizm: mam trzy krowy; rząd zabiera dwie i zamienia je na armaty. Faszyzm: mam trzy krowy; rząd ustanawia cenę maksymalną na mleko, a krowy każe zakolczykować, bym ich nielegalnie nie zjadł. Socjalizm: mam trzy krowy; rząd odbiera mi pod przymusem mleko, które potem mogę kupić w państwowym sklepie na kartki. Socjaldemokracja: mam trzy krowy; rząd skupuje ode mnie mleko i rozdaje za darmo w szkołach, gdzie dzieci wylewają je do zlewu. Państwo opiekuńcze: mam trzy krowy; muszę sprzedać jedną, by starczyło na badania weterynaryjne i podatki od dwóch pozostałych. Eurosocjalizm: mam trzy krowy; rząd każe mi zabić jedną, bo krów jest za dużo – i drugą, bo krowa biedna wydala gazy, co powoduje, że planeta płonie. Kapitalizm: mam trzy krowy; sprzedaję jedną i kupuję byka!
I teraz powinniśmy odpowiedzieć sobie na pytanie, gdzie nas zaprowadziły elity lewicowe UE? Z całą pewności nie do kapitalizmu, gdzie właśnie teraz zmierzają Stany Zjednoczone. My jesteśmy gdzieś pomiędzy eurosocjalizmem, państwem opiekuńczym a socjaldemokracją. Wiele wskazuje na to, że Tusk w końcu zorientował się, że w USA i na świecie – rzeczone – stado krów będzie się powiększało, a UE ostatecznie zostanie bez krów i bez mleka. Ale za to z Zielonym Ładem i ręką w nocniku.
Tusk zorientował się zatem, że jego szaleństwa – co przecież powiedział expressis verbis – mogą zmieść elity lewicowe z europejskiej planszy gry. I to właśnie budzi niepokój i strach przed niepewną przyszłością, a nie przekonanie, że polityczni oponenci Tuska mieli rację i teraz będzie musiał realizować agendę PiS-u.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba (zapewniam naszych Czytelników) to Tusk będzie bardziej pisowski od samego PiS-u. Ale lider KO nie jest w stanie zawrócić europejskiej gospodarki, która twardo śmiga po torach Zielonego Ładu. Tusk nie ma sił, by przestawić wajchę. Do tego potrzebny jest ktoś taki jak Viktor Orban lub Giorgia Meloni, których do władzy wyniosą miliony Europejczyków, którzy właśnie wyciągnęli rękę z nocnika.
