Zapowiadana adaptacja Homera, realizowana przez Christopher Nolan, roboczo opisywana jako nowoczesne, epickie spojrzenie na mitologię grecką, jeszcze przed premierą wzbudza emocje — głównie z powodu decyzji obsadowych i ideologicznego kierunku reinterpretacji.
W tej wersji Helenę Trojańską ma zagrać Lupita Nyong’o. I od razu doprecyzujmy: to nie jest zarzut wobec aktorki. To jest zarzut wobec ideologii castingu.
Bo w oryginale Helena z mitu greckiego — córka Ledy, symbol urody epoki egejskiej — była opisana i przedstawiana zgodnie z realiami kultury, czasu i miejsca. Tu zaś mamy nie reinterpretację mitu, tylko operację księgową na pigmentach.
Algorytm wygląda prosto:
ciemniejszy kolor skóry +10 punktów,
jasna karnacja –10 punktów,
sens, estetyka i zgodność kulturowa = 0.
Wynik? „Postęp”.
To nie jest różnorodność. To jest lewicowa dyskryminacja pozytywna, w której kolor skóry staje się walutą, a mit — banknotem do przewalutowania. Nie po to, by coś zrozumieć, tylko by odhaczyć normę.
Kafka zapytałby: „kto tu jest oskarżonym — mit czy widz?” Kochanowski napisałby fraszkę o nowej cnocie liczonej w punktach. Gałczyński westchnąłby: „To kabaret, tylko bez puenty — bo puenta nie przeszła audytu.”
Piracko mówiąc: jeśli trzeba milionów i tabelki, żeby udowodnić wrażliwość, to znaczy, że wrażliwość zaginęła w księgowości.
A sztuka? Sztuka została przebrana. To nie Troja. To Vogue w hełmie Achillesa!
