13 maja, daty dwóch wydarzeń o fundamentalnym znaczeniu dla historii Kościoła katolickiego. Ten dzień, na zawsze zapisany w kronikach, stanowi zarówno moment dramatyczny, jak i duchowy.
Zamach na życie Papieża Jana Pawła II, który miał miejsce właśnie 13 maja 1981 roku, pozostawił trwały ślad w sercach milionów ludzi na całym świecie. Ten akt przemocy, mający zakończyć pontyfikat Jana Pawła II, stał się paradoksalnie momentem, który zjednoczył wiernych.
Warto zastanowić się nad aspektami duchowymi tego dramatycznego wydarzenia i połączenia go z Matką Bożą Fatimską, która odegrała znaczącą rolę w życiu Jana Pawła II. Nie bez powodu papież ten uznał Matkę Bożą za swoją osobistą opiekunkę i przewodniczkę duchową. Jak mówił sam Jan Paweł II: „Nic nie dzieje się bez powodu w historii Kościoła”.
Dziś przypada również rocznica objawień Matki Bożej trzem dzieciom w Fatimie. To właśnie tam, w 1917 roku, Maryja przekazała ważne orędzie o modlitwie, pokucie i ofierze dla zbawienia świata. Te przesłanie, choć wydawało się odległe w czasie od zamachu na Papieża, zawiera w sobie głęboką uniwersalną prawdę o sile duchowej, która może przemieniać i ocalać świat.
Kardynał Angelo Sodano, ówczesny Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej, mówił: „Matka Boża Fatimska, która objawiła się trzem pastuszkom, chroniła życie Papieża, a więc także Kościoła”. Dziennikarze włoscy, którzy śledzili to wydarzenie, podkreślali, że „To nie był zwykły zamach. To była próba, która objawiła potęgę duchową Papieża”.
Gest Jana Pawła II udzielający przebaczenia swojemu oprawcy, Mehmetowi Ali Ağce, był potężnym świadectwem mocy wybaczania i pokoju. Pośród bólu i traumy, jaką przeszedł, Papież stanął w obliczu wyzwania nie tylko zgodnie z nauką Kościoła, ale przede wszystkim z głęboką wiarą, która kierowała jego życiem.
Wielu z nas może się zastanawiać, jak to możliwe – jak można wybaczyć osobie, która próbowała odebrać życie? Ale Jan Paweł II pokazał, że siła wybaczania nie pochodzi z naszej ludzkiej mocy, ale z łaski Bożej. To Boża miłość daje nam siłę do wybaczania, nawet w najtrudniejszych sytuacjach.
Ta droga wybaczania nie jest łatwa – wymaga od nas wielkiej pokory i odwagi, czasem nawet zaparcia się samych siebie. Ale tylko poprzez tę drogę możemy doświadczyć prawdziwej wolności w Chrystusie Jezusie. To właśnie przez wybaczanie, uwolnienie się od ciężaru nienawiści i żalu, odnajdujemy spokój dla naszych dusz.
Jan Paweł II, który wielokrotnie podkreślał znaczenie pokoju, miłości i wybaczania, był nie tylko nauczycielem słowem, ale także przykładem w działaniu. Jego życie było żywym świadectwem mocy Bożej miłości i łaski, która przemieniała nawet najtrudniejsze sytuacje. Był dla nas prawdziwym świadkiem nadziei – nadziei na lepszy świat, nadziei na pokój i pojednanie, nadziei na zwycięstwo dobra nad złem.
W jednej z najbardziej znanych książek Jana Pawła II, „Przekroczyć próg nadziei”, autor pisze:
„Ewangelia uczy nazywać po imieniu dobro i zło, jednakże uczy również tego prześwaidczenia, że zło można i trzeba dobrem zwyciężać. Moralność chrześcijańska w tym właśnie wypowiada się najpełniej. (… ) Dobro bowiem nie jest łatwe, jest ono zawsze tą „stromą ścieżką”, o której mówi Chrystus w Ewangelii. Tak więc radość z dobra i nadzieja na jego zwycięstwo w człowieku i w świecie nie odsuwa na margines lęku o dobro, o zniweczenie nadziei. Każdy chrześcijanin musi mieć mieć szczególnie wyostrzoną śwaidomość tych zagrożeń, którym poddane jest życie człowieka w świecie i jego doczesna przyszłość, a także przyszłość ostateczna, wieczna, eschatologiczna. Jednakże świadomość tych zagrożeń nie rodzi pesymizmu, tylko mobilizuje do zmagania się o zwycięstwo dobra w każdym wymiarze. To zmaganie o zwycięstwo dobra w człowieku i w świecie rodzi potzrebę modlitwy”.
Czy właśnie nie do tego nas nawołuje Matka Boża w swoich objawieniach? Niech więc rocznice tych wydarzeń będą nie tylko momentem refleksji, ale także czasem, aby zawierzyć się opiece Matki Bożej i modlitwie za naszą wiarę, Kościół i cały świat, oraz aby odkryć w sobie siłę wybaczenia i pojednania, zawsze z głębokim zawierzeniem: „Totus Tuus, Maria”.
AKT ZAWIERZENIA ŚWIATA MATCE BOŻEJ, JAN PAWEŁ II, FATIMA 13 MAJA 1991
