No i stało się. Miało być wielkie „koniec Bizancjum”, miało być: „nie ma zgody na milionowe zarobki w państwowych szpitalach”. Pamiętacie? Najpierw Kasprzyk i słynne 1,5 miliona złotych. Potem wyszło, że 1,5 miliona to wcale nie rekord, bo są tacy, którzy potrafią zgarnąć 2,5 miliona za miesiąc. Ale to jeszcze nic, bo są i przypadki, że zgarniali 300 000 zł dziennie!!! I wtedy premier Tusk powiedział mniej więcej: dosyć tego, koniec.

No i co?

Minęło kilka tygodni i… wielka reforma zrobiła fikołka. Plany ograniczenia wynagrodzeń odłożone. Specjalne posiedzenie Senatu było, ale ustaw nie ma. Czyli klasyka. Konferencja była, zapowiedź była, oburzenie było… tylko efektu brak.

A swoją drogą, już to kiedyś widzieliśmy. Najpierw wielkie słowa, potem komisje, zespoły, analizy, konsultacje, a na końcu człowiek dowiaduje się, że „trwają prace”.

Tylko pacjent nie może sobie zrobić „konsultacji” z chorobą. Jak odwołają zabieg, to odwołają. Jak nie ma miejsca na oddziale, to nie ma. Jak specjalista na NFZ ma termin za dwa lata, to pozostaje prywatnie… oczywiście, jeśli ktoś ma za co.

I tu jest największy absurd. Szpitale mówią: nie mamy pieniędzy, długi rosną, trzeba ograniczać świadczenia. A obok tego pojawiają się milionowe wynagrodzenia z publicznej kasy.

Premier zapowiadał, że z tym skończy.

Dzisiaj wygląda to trochę tak, jakby ktoś najpierw krzyknął „STOP!”, a potem cichutko powiedział: dobra, jednak jedźcie dalej.